Ωχ, μάνα μου

Ιστοριοδρομίες 1.
Στα αρχαία και τα βυζαντινά χρόνια

Ιστοριοδρομίες 2.
Στα Νεότερα Χρόνια

Πολύ αργά για δάκρυα

όταν λέμε πολύ, δεν εννοούμε και εντελώς


Σκόρπια αποσπάσματα από ακόμα πιο σκόρπια webfinds.

Men In Tears

In 1972, Edmund Muskie was a front-runner for the presidential nomination of the U.S. Democratic Party. During the New Hampshire primary, he choked with anger and seemed to cry because of a couple of nasty newspaper articles. One was a hoax, the other an article attacking his wife. The result was that he was perceived as weak and incapable of leadership, and his campaign collapsed.
Ακουστικό βοήθημα When Candidates Couldn't Cry

Through the tears

At some point in the late 19th century, at the same time as they began to find sex problematic, Anglo-Saxon men stopped crying. It was an odd, somewhat arbitrary move, as if they had suddenly decided that it was unmanly to laugh or to scratch an itch. Weeping is, after all, a normal human function. Homer's superheroes cry loud and long; Shakespeare's men shed tears all the time; and to this very day, Italian, Russian, Spanish, Arab, African, Polish and Brazilian men are not embarrassed to weep or to express emotion. But in Britain, male tears became taboo, and the culture as a whole grew wary of strong feeling.

Men, Women And Tears

The notion that men should not display their emotions in public, and most specifically that they should never shed tears, was enshrined during the 19th century in the Spartan code of English public schools, which popularized the doctrine of the stiff upper lip, and was articulated by many writers, from early Victorian Charles Kingsley ("Men must work, and women must weep") to late Victorian "Mr. Dooley" ("Among men . . . wet eye manes dhry heart").
Οπτικοακουστικό βοήθημα, Nixon's "Checkers" Speech

"I Don't Want Tears"

"Dear Mother," wrote young Jim in a matter-of-fact, confident and impersonal style that came naturally to the professional son of a professional soldier: "This is a letter to an Army wife. I don't want tears spilled on it! . . . Early in March, I leave for Korea. I will fly a B-26 in combat. I am the pilot. I will have a bombardier in the nose, a navigator beside me and a gunner in the rear. We will fly at night. I carry bombs and machine guns, and I will know how to use them.

Δωρεάν συμβουλή σε γνωστό δικηγόρο και γνωστή μοντέλα

A law firm's billboard in Chicago's "Viagra Triangle" area is drawing criticism from some area attorneys who say it makes light of divorce. (Fetman, Garland & Associates, LTD)

Ο Μύθος του Κρυφού Σταυρού

Παρά το μεταρρυθμιστικό της έργο η κ. Γιαννάκου δεν έλαβε τους αναγκαίους σταυρούς προτίμησης από τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, επειδή αρνήθηκε να ενδώσει στις πιέσεις για απόσυρση του περίφημου βιβλίου της Εκτης Δημοτικού
Θάνος Βερέμης, Καθημερινή, 30/9/2007 (η έμφαση δική μου)

Στις εκλογές του 2007 στην Α' Αθηνών η Ν.Δ. έλαβε 131.559 ψήφους έναντι 169.619 το 2004 (-38.060 ή -22,43%)
Στις εκλογές του 2007 η Μ.Γ. έλαβε 20.237 σταυρούς έναντι 38.112 το 2004 (-17.875 ή -46,90%)
Στις εκλογές του 2007 ο ΛΑ.Ο.Σ. έλαβε 17.767 ψήφους έναντι 11.867 (+5.900 ή +49,71%).

Αν δεχτούμε το μύθο του κρυφού σταυρού (το βιβλίο ιστορίας έβγαλε από τη βουλή την Μ.Γ.) τότε πρέπει παραδεχτούμε πως η επίδοση του ΛΑ.Ο.Σ είναι τραγική. Όταν η δεξαμενή στην οποία προσβλέπεις χάνει 38.060 ψήφους, και ειδικά ο προσωπικός νεροκουβαλητής σου 17.875, ε δεν είναι και να καμαρώνεις ότι καρπώθηκες μόλις 5.900.

Δεν χρειάζεται να το ταλαιπωρήσει κανείς ιδιαίτερα το ζήτημα. Η Μ.Γ. ήταν από τις λίγες φωνές στη Ν.Δ. που είχαν ταχθεί δημοσίως υπέρ της διαγραφής του θρησκεύματος από τις ταυτότητες. Μπράβο της, για το θάρρος. Αλλά πόσοι μπορεί να είναι αυτοί που ενώ δεν είχαν πρόβλημα λόγω ταυτοτήτων να τη σταυρώσουν το 2004, το 2007 όχι μόνο ρίξανε μαύρη πέτρα πίσω τους λόγω βιβλίου ιστορίας αλλά είχαν ταπηροκρανιωθεί τόσο πολύ που ξεχάσανε να ψηφίσουν τον ΛΑ.Ο.Σ.;

Βεβαίως το ότι ο μύθος είναι ανυπόστατος δεν αλλάζει το γεγονός της 'υπο δραματικές συνθήκες' αποτυχίας της Μ.Γ. να επανεκλεγεί. Το να είσαι απερχόμενη υπουργός και να σου φεύγουν οι μισοί σταυροί δεν είναι λίγο. Έχω μια ερμηνεία του φαινομένου, αρκετά πεζή και λίγο-πολύ ατεκμηρίωτη, αλλά πάντως όχι μυθολογική.

Το 2004 η Ν.Δ. εκλέγει στην Α' Αθηνών 9 βουλευτές
Αβραμόπουλος Δημήτριος 71.380
Κακλαμάνης Νικήτας 69.700
Βουλγαράκης Γεώργιος 69.250
Αλογοσκούφης Γεώργιος 61.619
Παυλόπουλος Προκόπιος 62.995
Γιαννάκου - Κουτσίκου Μαριέττα 38.112
Μπενάκη - Ψαρούδα Αννα 31.620
Κωνσταντάρας Δημήτριος 29.590
Κουντουρά Ελενα 19.435

Το 2007 εκλέγει 7 (αλλά παραθέτω και τους τρεις επιλαχόντες για να είναι η Γιαννάκου στην εικόνα)
Μπακογιαννη Θεοδωρα (Ντορα) του Κωνσταντινου 59,750
Αβραμοπουλος Δημητριος του Λαμπρου 52,312
Αλογοσκουφης Γεωργιος του Σπυριδωνος 51,085
Παυλοπουλος Προκοπιος του Βασιλειου 43,417
Βουλγαρακης Γεωργιος του Αποστολου 35,228
Πιπιλη Φωτεινη του Ανδρεα 26,398
Μπενακη-Ψαρουδα Αννα του Ευαγγελου 26,074
====
Κουντουρα Ελενα του Αλεξανδρου 21,904
Κωνστανταρας Δημητριος του Λαμπρου 20,975
Γιαννακου - Κουτσικου Μαριορη (Μαριεττα) του Παναγιωτου 20,237

Τι βλέπουμε; Τρεις γυναίκες το 2004, τρεις και το 2007. Όμως το 2007 υπάρχει η εκτός συναγωνισμού Μπακογιάννη και, το κυριότερο πιστεύω, η Πιπιλή με τις 'προνομιακές' προσβάσεις στα Μέσα. Η οποία Πιπιλή πέρασε έστω ελάχιστα και την απερχόμενη πρόεδρο της Βουλής. Τι τύχη θα μπορούσε να έχει η Μ.Γ.;

Κι αν δεχτούμε το μύθο του κρυφού σταυρού, που πήγαν οι σταυροί αυτών που δήθεν τιμώρησαν τη Μ.Γ. για το βιβλίο ιστορίας; Ποιος ή ποια από τη δεκάδα καπηλεύτηκε το βιβλίο ιστορίας και έβαλε στο σακούλι τους σταυρούς που στερήθηκε η Μ.Γ.;

Νομίζω πως αν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος παράγοντας, περισσότερο αποφασιστικός από την τύχη, αυτός ήταν το ύφος της Γιαννάκου. Η οποία σε όλη τη διάρκεια της θητείας της και για άσχετους μεταξύ τους λόγους εμφανιζόταν, ή τουλάχιστον εγώ έτσι την είδα, από υπεροπτική και αλαζονική έως σκέτα ανάγωγη. Λες και της χρωστάγαμε που έγινε υπουργός Παιδείας, οπότε κάθε αμφισβήτηση ή κριτική, ισοδυναμούσε με βλασφημία. Σκέψου τώρα, αν γινόταν εκνευριστική σε ανθρώπους που δεν πήγαν κάν να ψηφίσουν, τι ζόρι θα τράβαγε ο νεοδημοκράτης που τη σταύρωσε κι από πάνω.

Δεν πειράζει, στις επόμενες εκλογές θα μπει στο Επικρατείας κι έτσι θα αποκατασταθεί η διασαλευθείσα κοσμική ισορροπία. Ίσως μάλιστα τότε ξαναμπει και ο Νίκος Νικολόπουλος στη Βουλή. Του οποίου η αποτυχία να επανεκλεγεί δεν δημιούργησε κάποια ανάλογη μυθολογία. Έστω κι αν συγκαταλέγεται μεταξύ των βιβλιοκάπηλων.

Αδικία.

Πανηγύρισε την ελευθερία να διαβάζεις

When I recently popped into one of San Francisco's most famous independent bookstores, City Lights Booksellers & Publishers, I noticed a display marked "Banned Books." Many of the books I saw were classics -- books I couldn't imagine having grown up without reading. So I'm pleased to tell you that here at Google, we've put together a website where you can explore banned books as part of Banned Books Week, taking place this year from September 29th through October 6th.

It turns out that City Lights played an active role in the history of banned books in America. One of the books on the shelf was Howl, by legendary San Francisco beat poet Allen Ginsberg. City Lights doesn't just sell Howl -- it was the original publisher, and in 1956 went to court to defend itself against obscenity charges.

Posted by Sarah Payne, Book Search Support Team

Νομίζω χειρότερο από να απογορεύσεις ένα βιβλίο είναι να το παραγνωρίσεις. Όπως και να 'χει το βιβλιοπωλείο μου χτύπησε ένα κουδούνι.

Αχ νιότη πού 'κρυβες πως θα γινόμουν

γροθιά στο πολιτικό κατεστημένο

Δεν είναι απίστευτο πόσο χρήσιμη επιλογή είναι ένα κοστούμι; Δεν αντιλέγω, κανείς δε ζημιώθηκε βγάζοντας τα ψηλοτάκουνα. Αλλά χωρίς ένα ωραίο κοστουμάκι πολιτικός αρχηγός δε γίνεσαι.

(για τα γάντια δεν το συζητάω, κλασσικό αξεσουάρ κάθε άντρα που ξέρει τι θέλει, φοριούναι πρωί μεσημέρι βράδι, all weather, four seasons)

Εθνικιστικό παραλήρημα

Πότε θα γίνουμε Αμερική;

polyglot conspiracy