Πόσοι είναι οι δημοτικοί υπάλληλοι στην Γερμανία;

Σύμφωνα με τον Τάσο Τέλλογλου, ο οποίος επικαλείται τον Φούχτελ, είναι 180.000 (Η διαθεσιμότητα, ο καφές και ο Φούχτελ @ 22:20).

Ο αριθμός είναι εντυπωσιακός. Για την ακρίβεια δεν απλά εντυπωσιακός, είναι απίστευτα εξωφρενικός.

Σημαίνει πως στη Γερμανία αντιστοιχούν 2,25 δημοτικοί υπάλληλοι ανά 1.000 κατοίκους. Δηλαδή, για να μην μπερδευόμαστε με τις υποδιαστολές, μια τυπική γερμανική πόλη 100.000 κατοίκων έχει περίπου 225 δημοτικούς υπαλλήλους.

Αλλά αν το λέει ο Φούχτελ, έστω δια χειλέων Τέλλογλου, δεν μπορεί παρά να είναι έτσι. Σκύβεις το κεφάλι και έμπλεος εθνικής ταπείνωσης ζητάς απολύσεις στους ΟΤΑ με συνοπτικές διαδικασίες.

Δυστυχώς, για την σχολή τεκμηρίωσης της μιας πρότασης, τα πράγματα είναι λιγο πιο σύνθετα.

Σύμφωνα με μία έκθεση για τη Δημόσια Διοίκηση στη Γερμανία (από το υπουργείο Εσωτερικών παρακαλώ) ο συνολικός αριθμός των εργαζόμενων στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι 1.572.000 και ανά κατηγορία απασχολούνται ως εξής:

Σύμφωνοι, ο πίνακας προφανώς περιλαμβάνει υπηρεσίες που δεν παρέχονται από την τοπική αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα. Αν και επίσης απουσιάζουν κάποιες.

Όμως θεωρώ εύλογο να λογαριάσει κανείς σαν δημοτικούς υπαλλήλους τους διοικητικούς του general administration. Και πιθανόν τα public institutions και το promotion of economic development λίγο-πολύ να αντιστοιχούν στις παντός είδους δημοτικές επιχειρήσεις.

Πάντως οι 180.000 δεν βγαίνουν με τίποτα.

Σε τι ακριβώς αναφερόταν ο Φούχτελ, τι κατάλαβε ο Τέλλογλου, αφού γνωρίζει γερμανικά γιατί δεν αναζήτησε κάποια πηγή με αναλυτικά στοιχεία;

Α, με ειδοποιούν πως μόλις τελειώσανε τα πέντε λεπτά.

Η λίστα της ντροπής

Έθνος 10/2/1941

Δεν είμαι εγώ ρατσιστής, αυτές είναι ντυμένες

Το έγκριτο μπλογκ Ολυμπία με παράπονο σημειώνει πως γίνονται δημοψηφίσματα, αλλά στην Ελβετία και όχι στην Ελλάδα.

Παραθέτει και το υλικό μιας καμπάνιας του μεταναστοφάγου κόμματος SVP όπου αντιπαραβάλλονται δύο εικόνες. Κατά την Ολυμπία

Η μία δείχνει τέσσερις γυμνές κοπέλες σαν τα κρύα νερά να μπαίνουν στη λίμνη της Ζυρίχης και η άλλη, μερικές μουσουλμάνες που έχουν μπει με τα ρούχα τους σε κάποια χαβούζα στην Τουρκία

Η έγκριτη εφημερίδα Telegraph δεν λέει τίποτα ριζικά διαφορετικό, μόνο πως οι γυναίκες στα ρηχά της λίμνης της Ζυρίχης είναι μοντέλα, ενώ αυτές στα λασπόνερα πιθανώς Αλβανίδες ή Βόσνιες. Δεν θα τα χαλάσουμε στις λεπτομέρειες.

Ομολογώ χωρίς ντροπή πως η φωτογραφία που τράβηξε το ενδιαφέρον μου ήταν αυτή των τεσσάρων γυμνών γυναικών. Βρίσκω πως έχει κάτι το παραδείσιο, δεν μπορώ να το αρνηθώ. Κι αν είναι μοντέλα τι πειράζει; Κι αν δεν συμφωνώ με το μήνυμα, είναι αυτό λόγος να μην θαυμάσω το μέσο;

Αλλά όσο ξέπλενα τα μάτια μου κοιτάζοντας τη φωτογραφια τόσο μια φωνούλα μου έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Είναι αυτά χρώματα που συναντάς σε λίμνη στην Ελβετία; Και η στρατηγικά τοποθετημένη άμμος τι ρόλο παίζει σε μια πολιτική διαφήμιση, όσο αντισυμβατική και να είναι;

Και πράγματι, ο παράδεισος ήταν ψεύτικος (NSFW).

Δεν ξέρω πως την πάτησαν έτσι, αλλά όταν είσαι ελβετός και για να προασπίσεις τα καθαρά νερά των λιμνών σου από τις μουσουλμάνες καταφεύγεις σε πορνογραφικό υλικό με τρεις ουκρανές και μία ουγγαρέζα, ε είσαι για πολλές μπάτσες.

Ο Μεκόνγκ είναι ένας ολάνθιστος κήπος

Ο Τάκης Μίχας έστειλε γράμμα από τον ποταμό Μεκόνγκ στο Protagon.

Είναι τόσο καλογραμμένο που ο συντάκτης των δελτίων τύπου της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης αντέγραψε περίπου το μισό.

Δυστυχώς όμως δεν ακολουθούν όλοι το παράδειγμα του Τάκη Μίχα, την κουραστική επιτόπια ερευνητική δημοσιογραφία.

Κάποιοι εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ, αντιλαμβανόμενοι την απήχηση που θα έχει το αντάρτικο κάλεσμα του Τάκη Μίχα προς επιχειρηματικό κόσμο της Ελλάδας, έβαλαν μπρος τη μηχανή της κινδυνολογίας.

Δεν θα τους περάσει, το φως της ανεξάρτητης έρευνας του Τάκη Μίχα θα σκορπίσει τα σκοτάδια της στρατευμένης προπαγάνδας τους.

(ο κήπος του τίτλου είναι χαρούμενη ανάμνηση από τη δεκαετία του 80, όταν οικογενειακή γνωστή μιας κάποιας ηλικίας στα αγωνιώδη τηλεφωνήματα των παιδιών της απαντησε πως είναι μια χαρά και "η Σεούλ ένας ολάνθιστος κήπος")

Έχει όρια η ελευθερία του λόγου;

Ανεξαρτήτως λοιπόν αν συμφωνούμε ή αν διαφωνούμε με τις συγκεκριμένες απόψεις της Λαμπρινής Θωμά, υπερασπιζόμαστε το δικαιώματα του να εκφράζει τη γνώμη της χωρίς φόβο ότι θα διωχθεί από τον διευθυντή της. Η χώρα σήμερα έχει ανάγκη από ελεύθερους δημοσιογράφους που λένε με θάρρος την γνώμη τους και όχι από φοβισμένους εργαζόμενους που αγωνιούν μήπως και τιμωρηθούν για αυτά που λένε. Περισσότερη ελευθεροτυπία αναζητά, σαν οξυγόνο, η κοινωνία και όχι νέους λογοκριτές.

 (συνυπογράφει ο Τάκης Καμπύλης)

Ευάγγελος Νίξον

Κάηκε κινηματογράφος το 1988 εξαιτίας του Τελευταίου Πειρασμού;

Το ερώτημα το προκάλεσε ένα τουίτ.

Και με έκπληξη διαπίστωσα ότι υπήρχαν άνθρωποι, άσχετοι μεταξύ τους, που όντως θυμόντουσαν να έχει καεί κινηματογράφος στα επεισόδια που δημιούργησαν φανατικοί χριστιανοί κατά την προβολή του Τελευταίου Πειρασμού.

Κι εγώ κύριε, εγώ γιατί δεν θυμόμουνα τίποτα; Μπορεί να έχουν περάσει κοντά 25 χρόνια αλλά δεν ξεχνιέται εύκολα τέτοιο πράγμα.

Αν δεν έχεις ιδέα τι είχε συμβεί να μια πρόγευση, από τον Ορθόδοξο Τύπο της 30ης Σεπτεμβρίου 1988

Το τι συνέβη στις 13 Οκτωβρίου, όταν προβλήθηκε η ταινία, το μαθαίνουμε από τα Νέα της επομένης

Δακρυγόνα έπεσαν, καμία αναφορά σε φωτιά.

Ωραία πολεμική ατμόσφαιρα, αλλά κόντρα στη λαϊκή σοφία όπου υπάρχει δακρυγόνος καπνός δεν υπάρχει απαραίτητα και φωτιά.

Τότε πως γίνεται άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους να θυμόνται κάψιμο κινηματογράφου;

Η πρώτη εξήγηση νομίζω είναι η παραπάνω φωτογραφία. Με την πάροδο του χρόνου το μυαλό την έχει κατατάξει στην κατηγορία πυρκαγιές.

Η δεύτερη εξήγηση είναι πως αν κάτι συμβαίνει εις Πααρισίους, ε δε μπορεί, θα συνέβει και εδώ.

Και η τρίτη και καλύτερη εξήγηση, πααναθεμά σε Κούλολου!

Βήμα 16-10-1988