«Αν υπάρχουν τέτοιες φήμες, είναι παρανοϊκές», διαβεβαίωσε

Οι τέτοιες φήμες είναι για την απόλυση 4.000 αστυνομικών, και ο ερασιτέχνης ψυχολόγος ο Νίκος Δένδιας.

Αλλά το ρεπορτάζ δεν μας διαφωτίζει για το σκεπτικό της διάγνωσης.

Αν βασιστούμε στους αριθμούς της Eurostat, μια μείωση της δύναμης της ΕΛ.ΑΣ. κατά 4.000-5.000 όχι μόνο δεν είναι παρανοϊκή αλλά η τρόικα θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει μάλλον άτολμη.

Αν μπακαλίστικα πούμε ότι σήμερα αντιστοιχούν 450 αστυνομικοί ανά 100.000 κατοίκους, αν η "παρανοϊκή" φήμη πραγματοποιηθεί τότε θα πέσουμε στους 400. Δηλαδή και πάλι θα έχουμε 33% περισσότερους αστυνομικούς απ' ότι η Γερμανία.

Ναι, αλλά η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία, έχει μεγάλη ακτογραμμή, πολλά κατοικημένα νησιά, είναι σημείο εισόδου στην Ε.Ε., έχει τρομοκρατία, γενικά είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση.

Σοβαρές επισημάνσεις, όμως εκτός από την δημόσια τάξη ισχύουν (σε παραλλαγές) και την υγεία και την εκπαίδευση.

Ναι, αλλά οι Σχολές Αστυφυλάκων και Αξιωματικών δεν θα δεχτούν εισακτέους για δύο χρόνια.

Μα η τρόικα θέλει Α-ΠΟ-ΛΥ-ΣΕΙΣ χθες, όχι βαθμιαία μείωση της δημοσιονομικής δαπάνης στο μέλλον.

Γιατί να μην γίνει μια αξιολόγηση του ανθρώπινου δυναμικού της ΕΛ.ΑΣ., να απολυθούν οι ακατάλληλοι (και η κοινή εμπειρία λέει ότι ο στόχος θα υπερκαλυφθεί) και απλά να μειωθεί  ο αριθμός των εισακτέων στις σχολές;

Αλλά μια τέτοια φήμη θα ήταν χειρότερη από παρανοϊκή, θα ήταν αυτοκτονική.

Φωτογραφία αδολοφόνητου παιδιού κατά λάθος σε είδηση για φωτογραφία δολοφονημένου παιδιού κατά λάθος σε διαφήμιση ελβετικού φεστιβάλ

Σοκ για το απίστευτο λάθος.

Λιγότερο σοκ

Μια ιστορία της ιστορίας

Αστοιχείωτη εντιμότητα

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης στο Πρόταγκον

Θα σκοτώνατε εσείς ποτέ τα παιδιά σας; Θα προδικάζατε το μέλλον τους και θα το ματαιώνατε, βάσει των δικών σας πεποιθήσεων; Έτσι έπραξαν οι Σουλιώτισσες της Ιστορίας (ή του θρύλου): Πέταξαν πρώτα τα μωρά τους στον γκρεμό, στο Ζάλογγο, και έπειτα πήδηξαν κι εκείνες χορεύοντας. Το αντίστοιχο έκανε και ο Γιόζεφ Γκέμπελς, υπουργός προπαγάνδας και διάδοχος, για μια μέρα, του Χίτλερ: Όταν οι Ρώσοι εισέβαλλαν στο Βερολίνο, δηλητηρίασαν μαζί με τη γυναίκα του τα έξι παιδιά τους και στη συνέχεια αυτοκτόνησαν. «Ζωή δίχως Εθνικοσοσιαλισμό δεν είναι νοητή!», δικαιολόγησε την πράξη της η μάνα-φόνισσα. Η Μάγδα Γκέμπελς -θα μου πείτε- οραματιζόταν μια κόλαση, ενώ οι Σουλιώτισσες έναν ελληνικό παράδεισο. Το να σε πάρω -βρέφος βυζανιάρικο- στον τάφο προεξοφλώντας το εθνικοαπελευθερωτικό σου φρόνημα, συγχωρείται; Ας είμαστε στοιχειωδώς έντιμοι: Είτε κατανοούμε τόσο τις Σουλιώτισσες, όσο και τη Μάγδα Γκέμπελς, είτε τις καταδικάζουμε αμφότερες.

 Γράφει ο Christian Goeschel στο Suicide in Nazi Germany

The British News Chronicle reported in March 1938 'More Suicides as Austrian Purge Goes On', detailing that 'doctors and chemists are pestered by people asking for poisons or drugs to end their existence, which seems to have lost all purpose.' Nazi officials forced Viennese Jews to sign a declaration committing themselves to their imminent emigration and then told them that the 'way to the Danube [was] always open', thereby encouraging them to kill themselves. After a Jewish shopkeeper had committed suicide together with his family in Vienna, storm troopers plastered his shop windows with placards saying 'Please imitate'. There were so many suicides in March 1938 that Vienna's death rate reached a record high, a British newspaper claimed.

Γράφει η Lisa Pine στο Nazi Family Policy, 1933-1945

All such measures were aimed at making the daily life of Jews increasingly untenable. Large-scale deportations began in October 1941. Waves of suicides occurred, with 'up to 60 suicides a day' being noted when Jews received notification of their impending deportation. Another testimony also tells of how 'suicides were the order of the day.... Whole families died out in this way.'

«... who looks like a refugee from the 1970s»

STEVE Hardas is a short, swarthy man of Greek extraction who looks like a refugee from the 1970s. He has sidelevers down to the bottom of his ear lobes; his black hair is long and curling up at the back; and at the front he wears it in bangs.

His darting eyes perhaps make him look a bit like a haunted ferret, but that may only derive from his present circumstances.

He wears a shapeless black double-breasted suit and a black tie. His birth date is given, apparently accurately, as September 19, 1937. This evoked some derision; he doesn't look anything like 57.

"Well, he's led a blameless life," suggested The 7.30 Report's Quentin Dempster.

Not quite;

Coming Through The Rollover Door

Σκέφτομαι τι ανεκμετάλλευτο (;) ορυχείο είναι οι Έλληνες εντός, εκτός και επί τα αυτά του Αυστραλιανού υπόκομου.

Carl Williams at the funeral of slain underworld figure Andrew Benji Veniamin at the Greek Orthodox Parish of St Andrews in March 2004. Photo: Jason South

Ο Καρλ Ουίλιαμς (θεός σχωρέστον) δεν ήταν Έλληνικής καταγωγής αλλά ο Ανδρέας Βενιαμίν (προφανώς θεός σχωρέστον) ήταν Ελληνοκυπριακής. Πρόκειται (ο Καρλ) για τον βασικό πρωταγωνιστή ενός δεκαετούς αλληλοφαγώματος στη Μελβούρνη. Στη συμμορία του Ουίλιαμς ήταν και ο Μόκμπελ, γνωστός και ως ο άνθρωπος που του άρεσαν οι λαχανοντολμάδες.

Ενδιαφέρουσα φιγούρα για μυθοπλασία ο Ευάγγελος Γούσης, με όλα τα απαραίτητα συστατικά για να ικανοποιήσει και τα πιο σύνθετα γούστα.

Αλλά τη δικιά μου καρδιά έχει σκλαβώσει η ατάκα "πρόσφυγας από τα σέβεντις".

Οι βέρες ήτανε χρυσές, χρυσές κι οι αλυσίδες

Ο Στέφανος Κασσιμάτης έκανε κι αυτός την αποτίμηση του Τσάβες. Μου έκανε εντύπωση ένα περιστατικό που αναφέρει.

Ομως, με τη χαρισματική προσωπικότητα που είχε, τι του χρειαζόταν η θεωρία; Ο Τσάβες ήταν ο «τσαβισμός». Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που αναφέρει ο ειδικευμένος στη Λατινική Αμερική Ιρλανδός δημοσιογράφος και συγγραφέας Ρόρι Κάρολ. Η τηλεόραση παρακολουθεί τον Τσάβες καθώς περιδιαβάζει τους δρόμους του Καράκας, ενώ κόλακες και οπαδοί τον περιτριγυρίζουν χαρωπά και όλοι μαζί τραγουδούν. Ξαφνικά ο Τσάβες κοκαλώνει. Δείχνει το κτίριο ενός εμπορικού κέντρου, όπου εργάζονται κάπου 2.000 άνθρωποι και ζητεί επιτόπου από τον δήμαρχο να το απαλλοτριώσει και να το κάνει πολιτιστικό κέντρο. Ενα χρόνο αργότερα, κατά τον Κάρολ (που, σημειωτέον, γράφει για τον Guardian...) το κτίριο παρέμενε κλειστό και είχε αρχίσει να ρημάζει.

Ο λόγος που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο κυκλοθυμικός παρουσιάζεται ο Τσάβες. Τη μια στιγμή τραγουδάει και την άλλη, κυριολεκτικά την άλλη, στέλνει στην ανεργία 2.000 ανθρώπους. Χωρίς λόγο, από καπρίτσιο Υποθέτει κανείς πως πηγή του Κασσιμάτη είναι κάποιο άρθρο του Κάρολ, είτε τωρινό είτε παλιότερο. Αν υπάρχει δεν κατάφερα να το βρω. Αντίθετα βρήκα ένα άρθρο στον Αυστραλό με τον τίτλο "The US was midwife to comandante Hugo Chavez". Αν γκουγκλίσεις τον τίτλο και ακολουθήσεις το λινκ τότε περνάς το paywall και μπορείς να διαβάσεις το παρακάτω:

In his own head too. The journalist Rory Carroll recounts how, in edition 351 of Chavez's interminable TV program, Alo Presidente!, he walked round part of Caracas where once his hero Simon Bolivar had stayed. The mayor was by his side and an audience of admirers went with him. Suddenly Chavez switched from crooning songs and, pointing to buildings containing high-end shops and employing 2000 people, ordered the mayor to expropriate them and build a cultural centre. A year later Carroll went to the place. It was boarded up and empty. The shops had gone, the centre had never materialised.

Μαθαίνουμε λοιπόν πως ο Τσάβες δεν περιδιάβαινε τους δρόμους του Καράκας αλλά το ιστορικό κέντρο, ας πούμε. Και δεν λέει να απαλλοτριωθεί ένα εμπορικό κέντρο αλλά κάποια κτίρια με high-end shops, υποθέτω "ακριβά μαγαζιά" δεν είναι απαίσια απόδοση.

Παραμένουν όμως οι 2.000 άνεργοι και, σημαντικό για μένα, το κυκλοθυμικό του πράγματος.

Όμως υπάρχει ένα ακόμα στοιχείο. Το επεισόδιο 351 του προσωπικού ριάλιτι σόου του Τσάβες! Κι όταν λέμε επεισόδιο εννοούμε εφτά ώρες.



Ευτυχώς το περιστατικό εξελίσσεται νωρίς, γιατί όσο κι αν μ' αρέσει το ψάξιμο μόνο δεμένος θα καθόμουνα να το δω όλο. Έτσι λοιπόν στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά βλέπουμε τον Τσάβες να τραγουδάει (λίγο) και να μιλάει (πολύ).

Μιλάει για τη ρεβολουθιόν, τον σοσιαλίσμο (αγκαζέ με τον μουέρτε) και τον Μπολίβαρ.. Λέει κι άλλα φυσικά, όμως τα ισπανικά μου είναι απελπιστικά περιορισμένα. Στο δέκατο πέμπτο λεπτό δείχνει κάτι στις πλακες με τις οποίες είναι στρωμένη η πλατεία. Στο 15:20 δείχνει κάτι τεάτρο στα δεξιά του, του εξηγούν δεν ξέρω τι, και τότε λέει το μοιραίο εσπρόπριεσε.

Μετά δείχνει αριστερά, λέει διάφορα ισπανικά, πάλι εσπρόπριεσε, και μετά γκραν σέντρο ιθτόρικο

Στη συνέχεια λένε διάφορα δικά τους που δεν μας ενδιαφέρουν. Και δεν έχει άλλο γιατί τελειώνει ο περίπατος και κάπου στο 24:00 αρχίζει το κυρίως πρόγραμμα (πάλι με ολίγη από τραγούδι).

Εντάξει, δεν είναι και το πιο σημαντικό ότι η ψυχολογική παράμετρος της αφήγησης είναι κατασκευασμένη 100%. Στο κάτω-κάτω, αν περιέχεται στο βιβλίο του Κάρολ, μπορεί να είναι μια ψευδής ανάμνηση. Καθένας είναι πρόθυμος να πιστέψει πράγματα που επιβεβαιώνουν τις προκαταλήψεις του.

Αλλά ακόμα και τα πραγματικά περιστατικά δεν είναι ακριβώς αδιαμφισβήτητα.

Hugo Chavez orders expropriation of historic buildings

Venezuelan Government Closes Illegal Gold Trading and Money Laundering Racket

On Chavez's whim, a gold market no more

Το τελευταίο έχει τις περισσότερες πληροφορίες και στη δεύτερη σελίδα κάνει λόγο για 500 εργαζόμενους. Για 91 κοσμηματοπωλεία παύλα ενεχυροδανειστήρια ακούγεται λογικός αριθμός.

Πάντως ο Κάρολ ακούγεται μια χαρά τύπος.

Ο αποθανών δεδικαίωται;

© Christopher Anderson/Magnum Photos

Έστω κι αν υπονόμευσε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης;

Έστω κι αν χρησιμοποίησε τον ενεργειακό πλούτο της χώρας του για ψηφοθηρία;

Έστω κι αν κατέστρεψε κάθε στοιχειώδη έννοια ιδιωτικής πρωτοβουλίας;

Η ιδεολογική κυριαρχία των θαυμαστών του είναι ασφυκτική αλλά πρόσκαιρη, τον τελευταίο λόγο θα τον έχει η Ιστορία.

Let me be Mr Purple

«Οι στολές ήταν ομοιόμορφες, τα παντελόνια στρατιωτικά, τα σακίδια επίσης και οι κινήσεις σίγουρες κι αποφασιστικές, χωρίς ενδοιασμούς ή επιφυλάξεις» επισημαίνουν οι ίδιοι, εξηγώντας ότι «όσοι συμμετείχαν στην επιχείρηση ήθελαν να δηλώσουν τον στρατιωτικό της χαρακτήρα και βεβαίως να προστατεύσουν μέσα από την ομοιομορφία των στολών την ανωνυμία των δραστών».
Οι Σκουριές ήταν μόνο η αρχή...

Καλά, η ατάκα πως είναι αξιοσημείωτο ότι "κατά τη διαφυγή τους φρόντισαν να εναποθέσουν εμπόδια στον δρόμο, ώστε να καθυστερήσει οποιαδήποτε προσπάθεια καταδίωξής τους" σίγουρα είναι από τους Ντυπόν και Ντυπόν.

Παλιότερα νέα

According to a confidential report by German domestic intelligence officials, 2007-- the same year in which "The Coming Insurrection" appeared -- marked a "turning point in the development of German left-wing extremism." In particular, the report says that protests against the G-8 summit in Heiligendamm triggered an escalation in left-wing violence. It also notes that left-wing militants have succeeded in attracting support from young people who had hitherto been outside the core left-wing scene.
'A Dramatic Wake-Up Call': Berlin Rail Attacks Fuel Fears of Left-Wing Extremism

Άλλα παλιότερα νέα

Although the BLA’s reach extended across the country, New York was the center of BLA operations. Attacks on the police fostered a climate of fear within the ranks of the NY Police Department. As one patrolman said in early 1972, “I’m carrying my police special plus two non-reg weapons and I’m still scared shitless to walk on my beat.” As far as the New York police were concerned, the BLA was a criminal, cop-killing enterprise—despite whatever revolutionary rhetoric it chose to spout.

The FBI saw things differently. The BLA was criminal, to be sure, but it was not a gang of ordinary lawbreakers. In the bureau’s view, the BLA was a national security threat, primarily domestic in nature, but with possible links to hostile governments in the Middle East. The FBI seldom used the term “terrorist” to describe the BLA. In a July 1973 bulletin, the bureau drew a distinction between terrorists, who sought to “focus attention on a particular grievance,” and guerrillas, who are “working toward revolution.” In the opinion of a senior FBI official, the BLA clearly was in the latter category: “[the] avowed aim of the BLA is revolution.” To thwart such subversion, the FBI undertook what it termed “full penetrative investigations” which relied heavily on informants who were close to the BLA.
The Black Liberation Army and Homegrown Terrorism in 1970s America / ICSR