Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά, επεισόδιο 254

είναι από αυτά τα, που καθιστούν την Ελλάδα ξέρετε μοναδικό παράδειγμα στα διεθνή κοινοβουλευτικά χρονικά, και για καλό και για κακό σε πολλά σημεία, δεν, το λίγο που έψαξα αλλά δεν έκανα σοβαρή δουλειά, δεν έχω βρει να έχει επαναληφθεί το φαινόμενο βουλευτής ή αρχηγός κόμματος να βρίσκεται στη φυλακή

Νίκος Αλιβιζάτος 28/9/2013 στο βραδινό δελτίο ειδήσεψν του Σκάι (στο 40:00)

Σαφώς η επίκληση του λίγου ψαξίματος και η ομολογία μη σοβαρής δουλειάς θεμελιώνουν δικαίωμα υπαναχώρησης. Αλλά στ' αλήθεια ο Αλιβιζάτος αδυνατούσε να ανακαλέσει στη μνήμη του άλλο παράδειγμα βουλευτή ή αρχηγού κόμματος να βρίσκεται στη φυλακή;

Every Vote Matters

Εκτός κι αν ισχυριστεί πως εννοούσε ότι ακριβώς ίδια περίπτωση δεν υπάρχει.

Κρίμα που αργά ή γρήγορα θα το θυμηθούν και στη Χρυσή Αυγή και θα μας τα πρήξουν.

Αλλά αυτό είναι αδύναμη δικαιολογία για κάποιον που θέλει ο λόγος του να περιβάλλεται με επιστημονικό κύρος.

Καταγγελία για εκπομπή από την ΕΡΤ

 Βήμα, 3 Απριλίου 1981

Η ιστορία μιας φωτογραφίας

A Photograph. Σύντομο αλλά εξαιρετικό άρθρο του Έκο για φωτογραφίες σαν αυτή που κυκλοφόρησε χτες (pdf): http://t.co/6QhEdOlYJa
— Gregory Farmakis (@gregoryfarmakis) September 22, 2013

ANTONIO CUSTRA, tre autonomi uccidono...
Antonio Custra ονομάζεται ο απών από τη φωτογραφία νεκρός. 
Ποιος άλλος είναι παρών στη φωτογραφία;

 Ένας δεύτερος φωτογράφος!

Milano 1977: omicidio Custra, foto inedite

Αυτό είναι όλο; Όχι.



Ιταλικά δεν ξέρω, αλλά από με λίγο ψάξιμο και μια δόση google translate κατάλαβα πως η φονική σφαίρα δεν ήταν από το δικό του όπλο. Πάντως και οι τρεις ήταν παιδιά. Οργισμένα αλλά παιδιά.

Τέλος υπάρχει μια αξιοθρήνητη όσο και καταγέλαστη ειρωνεία, οι φωτογραφίες έχουν απαλλοτριωθεί από επιγόνους των νεοφαιστών της εποχής. Προφανώς από άγνοια (να γιατί πρέπει να διδάσκονται τα αρχαία από το πρωτότυπο) αλλά και επειδή η αισθητική της βίας είναι δεινή άλτρια.

Σκέψου και προβληματίσου.

Το νηφάλιο Κέντρο

Απογευματινή, 10 Ιανουαρίου 1991, σελίδα 6

(Χ.Π. κατά πάσα λογική πιθανότητα ο Χρήστος Πασαλάρης)

Η ταξική καταγωγή του μπάχαλου με τα αρχαία

Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε

Η Καθημερινή έχει ένα ρεπορτάζ της Ιωάννας Μάνδρου για τον νέο Ποινικό Κώδικα που επιχειρεί να εκσυγχρονίσει το "σύστημα τιμωρίας" (sic).

Ο τίτλος είναι 1.000 ισοβίτες στις ελληνικές φυλακές, και στην πρώτη παράγραφο μαθαίνουμε πως κατέχουμε ένα πανευρωπαϊκό ρεκόρ. Στις ελληνικές φυλακές σε πληθυσμό 12.912 κρατουμένων υπάρχουν 1.000 ισοβίτες, τη στιγμή που στην Ολλανδία είναι 90 και στη Γερμανία 140.

Κάτι τα στρογγυλά νούμερα των ισοβιτών, κάτι που η τέταρτη πρόταση είναι επανάληψη της πρώτης, με κυρίευσε ο ψυχαναγκασμός της διασταύρωσης.

Council of Europe Annual Penal Statistics, Survey 2010
(υπάρχει και έκθεση του 2011 αλλά με ρητή επιφύλαξη όσον αφορά τα ελληνικά νούμερα, συν ότι έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε δώσει αριθμό ισοβιτών)

Στον πίνακα 8 (σ. 95) βλέπουμε πως η Ελλάδα έχει 829 ισοβίτες. Δεδομένου ότι τα στοιχεία αφορούν τελεσίδικες ποινές, νομίζω πως οι 1.000 της Μάνδρου είναι ένας ρεαλιστικός αριθμός, καθώς μου φαίνεται πολύ πιθανό να περιλαμβάνονται και όσοι δεν έχουν εξαντλήσει τα ένδικα μέσα. Αλλά οι ισοβίτες στην Ολλανδία είναι 25 (οκ, δε χάθηκε ο κόσμος) και στη Γερμανία 2.048 (επ! επ! επ!).

Είναι όμως οι 1.000 ισοβίτες στην Ελλάδα πανευρωπαϊκό ρεκόρ;

Πάμε στον πίνακα 9 (σ. 101) όπου βλέπουμε τι ποσοστό αντιπροσωπεύει κάθε κατηγορία ποινής ανάλογα με τη διάρκειά της.

Και είναι αλήθεια πως το 10,1 των ισοβιτών στην Ελλάδα δεν καταπίνεται εύκολα. Είναι μεγαλύτερο κι από το 6,7 της Τουρκίας. Αλλά αν προσπεράσουμε την επόμενη της Τουρκίας τι βλέπουμε;

Αγγλία και Ουαλία 10,5
Βόρεια Ιρλανδία 20,2 (εντάξει, ειδική περίπτωση)
Σκωτία 12,4

Είναι λόγος να χαιρόμαστε που το μικρό νησί μας αφήνει στο δεύτερο σκαλί του βάθρου; Όχι βέβαια, αλλά πως να το κάνουμε, δεν έχουμε το ρεκόρ.

Και μη ξεχνάμε πως εκτός από τους (κατ' όνομα σε πολλές περιπτώσεις) ισοβίτες υπάρχουν και οι προφυλακισμένοι.

Άραγε εκεί κατέχουμε το πανευρωπαϊκό ρεκόρ;

Πίνακας 5 πέμπτη στήλη (σ. 84), με το 31,2% των κρατούμενων να είναι προφυλακισμένοι έχουμε όλα τα φόντα. Αλλά πάλι μας παίρνουν τη μπουκιά από το στόμα η Κύπρος (44,6), η Αλβανία (39,6) και η Β. Ιρλανδία (38,3). Όμως εμείς θέλουμε να μοιάσουμε στις Γερμανίες και τις Ολλανδίες. Πως τα πάνε; Η Γερμανία τα πάει πολύ καλά με 15,4 και η Ολλανδία όχι και τόσο καλά με 36,7. Ααα, 5,5 μονάδες πάνω από εμάς!

(εντάξει, το ποσοστό δεν λέει όλη την ιστορία, έχουν σημασία οι συνθήκες και η διάρκεια)

Ψύλλος στ' άχυρα

Κι αξίζει ίσως ακόμα να θυμηθούμε ότι στη Γαλλία η 14η Ιουλίου, υπάρχει η στρατιωτική παρέλαση, αλλά γιορτάζεται και με λαϊκές γιορτές, τους περίφημους bals du 14 juillet, υπάρχει κι ένα τραγούδι της Πιαφ που αναφέρεται, γίνονται γιορτές το βράδυ σε όλη τη Γαλλία

Σε μας όμως τιμάται με στρατιωτική παρέλαση, με δοξολογίες στους ναούς και στρατιωτικού τύπου παρελάσεις των σχολείων. Ακόμα και με αναπαραστάσεις σφαγών, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως συμβαίνει με την ετήσια αναπαράσταση της αιματηρής άλωσης της Τρίπολης από τον Κολοκοτρώνη.

Συζήτηση Πολιτική Βία και Φανατισμός Μάρτιος 2011

Πολιτιστικό πρόβλημα είναι οι γιορτές και οι αναπαραστάσεις της τάδε ή της δείνα μάχης σε δεκάδες πολιτείες και χωριά – και αν είναι απολύτως κατανοητό να τιμάται το Μεσολόγγι, η πολίχνη που πολιορκήθηκε και αντιστάθηκε και θυσιάστηκε, δεν είναι ντροπή να εορτάζεται η «απελευθέρωση της Τρίπολης», ήτοι η σφαγή των αμάχων από τους άτακτους του Κολοκοτρώνη;

Διαιωνίζοντας την κουλτούρα της βίας Δεκέμβριος 2008

Από την υποκειμενική αίσθηση ντροπής για τον εορτασμό, στο αντικειμενικό γεγονός της αναπαράστασης της σφαγής.

Αν συμβαίνει θα πρέπει να είναι κάτι πιο σοβαρό από τον φαν του Μποστ που ντύνεται Κολοκοτρώνης.

Δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά, είναι όμως δυνατό να μην υπάρχει κάποιο φωτογραφικό τεκμήριο;

Τέλος πάντων, δεν χάθηκε ο κόσμος.

Αυτό που με προβληματίζει είναι άλλο.

Ο Ψυχογιός αναζητώντας τις ρίζες της πολιτικής βίας στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, εντοπίζει τη γενεσιουργό αιτία στην αποθέωση της πολεμικής βίας των πραγματικών ή φανταστικών προγόνων μας.

Αν λοιπόν ήμουν ο Πάσχος Μανδραβέλης, ασχέτως αν θα έδινα δίκιο ή άδικο στον Ψυχογιό, θα του ζητούσα να μου εξηγήσει πως γίνεται στην Αμερική της οπλοκατοχής, με κοινωνικά, ιστορικά και νομικά ερείσματα που στην Ελλάδα δεν μπορεί να ονειρευτεί ούτε ο Ολυμπιακός, πως γίνεται ειδικά εκεί να μην υπάρχει κάτι παρεμφερές με την πραγματική ή φανταστική (taste your own medicine!) πολιτική βία της Ελλάδας της μεταπολίτευσης;